Czytasz sam. Nie jesteś sam.

Książka otwarta w twoich dłoniach jest otwarta i gdzie indziej, gdzieś na tej ziemi.

Czytanie zawsze było czynnością samotną.

Gdy czytamy, jesteśmy sami. To jest w tym piękne — i zawsze było też cichą samotnością. Jako student mieszkałem w małym pokoju przy 9 impasse Mathieu w Paryżu. W starej kawiarni na Saint-Germain-des-Prés obcy ludzie potrafili przegadać całe popołudnie nad jedną książką. Chciałem, żeby takie miejsce istniało też w sieci. Tam zaczął się Readius.

Teraz wers napisany w twoim języku wędruje do 22 innych i dociera do każdego, kto czyta tę książkę, w słowach, które już zna. Odpowiedź wraca w twoim. A na mapie zapalają się, jedno po drugim, miasta, w których ta sama książka leży otwarta. Nigdy nie pytamy, gdzie jesteś — tylko o to, co sam zechcesz powiedzieć, i tylko tyle, by pokazać, że nie idziesz sam.

Nawet gdy słowa są inne
To, co piszesz, jest tłumaczone na 22 języki w chwili publikacji. Czytelnik z São Paulo czyta twoje zdanie po portugalsku; jego odpowiedź przychodzi w twoim języku. Bez tłumacza pośrodku.
Mapa, którą idzie się razem
Czytelnicy tej samej książki zapalają się miasto po mieście. Bez GPS, bez imion, bez twarzy — tylko to, że dziś wieczorem nie tylko ty trzymasz tę książkę.
Ślady, nie liczby
Nie ile dni z rzędu, lecz co przeczytałeś i jak głęboko. Twój zapis to nie tabela wyników: to droga, którą przeszedłeś.

Pomyślane w Paryżu · Zbudowane w Korei

O Readius