Okumak her zaman yalnız bir işti.
Okurken yalnızız. Güzelliği de bu — ve hep sessiz bir yalnızlıktı. Öğrenciyken Paris'te 9 impasse Mathieu'deki küçük bir odada yaşıyordum. Saint-Germain-des-Prés'deki eski bir kahvede, birbirini tanımayan insanlar tek bir kitabın etrafında bütün öğleden sonrayı konuşarak geçirirdi. Böyle bir yerin çevrimiçi de olmasını istedim. Readius orada başladı.
Artık kendi dilinde yazdığın bir satır 22 dile gidiyor ve o kitabı okuyan herkese, zaten bildiği kelimelerle ulaşıyor. Cevabı da senin dilinde geri geliyor. Haritada ise aynı kitabın açık olduğu şehirler tek tek yanıyor. Nerede olduğunu asla sormuyoruz — yalnızca söylemek istediğini, ve yalnız yürümediğini gösterecek kadarını.